18 juni 2009

Blaaskanker

Blaaskanker komt van de meest voorkomende kwaadaardig gezwellen in de westerse landen op de 6e plaats. Uit epidemiologische studies blijken een aantal risicofactoren bij te dragen tot het ontwikkelen van blaaskanker lees meer.Blaaskanker (NKI)

Symptomen

• Moeilijk kunnen plassen en/of pijn en branderig gevoel bij het plassen (obstructieve/irritatieve mictieklachten)
• Vaak moeten plassen
• Aanhoudende blaasontsteking
• Bloed bij de urine (hematurie), bijvoorbeeld bij het gebruik van bloedverdunnende medicijnen, zoals Ascal, aspirine, Sintrom of Marcouma
• Pijn en/of gevoeligheid in de onderbuik, in de nierstreek of in de streek tussen de uitwendige geslachtsdelen en de anus (perineaal)
• Veranderingen zaadlozing en orgasme
• Pijn in de heup (ischiassyndroom) of botpijnen
• Gewichtsverlies
• Spontane botbreuken.

Interessante weblinks

Uro.nl |  Blaaskanker komt van de meest voorkomende kwaadaardig gezwellen  Uro.nl
Senoirweb |   Uitleg over de blaas en hoe deze werkt in ons lichaam Seniorenweb.be
Patientenlijn | oppervlakkig groeiende tumoren en “infiltratief” groeiende tumoren. Patientenlijn.nl
NKI/AVL | over blaaskanker en de behandeling Blaaskanker  NKI/AVL

Opsporing en behandeling

Kanker wie helpt |  wanneer moeten wij ons ongerust maken over blaaskanker? kankerwiehelpt
kanker wie helpt 2 | Kanker van de urine wegen komt regelmatig voor kankerwiehelpt

Patiëntenverenigingen

Waterloop | voor mensen met blaas- of nierkanker | .Lees meer: De waterloop
Stomavereniging 'Harry Bacon' |  Voor mensen met een kunstmatige uitgang Stoma vereniging

Kanker van de urineblaas

Hieronder een vertaling van een artikel van de prominente Heidelbergkliniek in Duitsland (aanbevolen) Uiteraard is dit toegespitst op Duitse patiënten maar niet minder interessant voor ons. Zodat wij besloten hebben om deze informatie te laten vertalen en over te nemen op onze website. Vertaalster: Kristine oktober-2004.

In Duitsland ontwikkelen elk jaar zo’n 10 000 mannen en 5 000 vrouwen kanker van de urineblaas. De ouderdom van de zieken ligt tussen de 60 en de 80 jaar, slechts 5 % van de patiënten is jonger dan 45 jaar. Talrijke chemische stoffen worden met het ontstaan van blaaskanker in verband gebracht. Roken wordt voor ongeveer de helft van de ziektegevallen bij de mannen en 30 % bij de vrouwen verantwoordelijk geacht. Bij jarenlange contacten met stoffen uit de textiel- leder- of verfindustrie stijgt de kans op de ziekte. Daar deze stoffen via de nieren worden uitgescheiden, komen ze gedurende langere tijd in contact met het blaasslijmvlies en kunnen dit zo beschadigen. Ook bepaalde geneesmiddelen en chronische ontstekingen bevorderen het ontstaan van blaaskanker. Zieken die in functie van hun beroep blootgesteld werden aan stoffen die in verband staan met een verhoogd blaaskankerrisico, kunnen een aanvraag tot erkenning van beroepsziekte indienen.

Wanneer bestaat er verdenking op blaaskanker?
Bij meer dan 80 % van de patiënten valt een rode tot bruine verkleuring van de urine op, veroorzaakt door een bloeding van de tumor. In de regel is deze pijnloos. Ook frequente urinedrang waarbij telkens slechts een geringe hoeveelheid urine wordt uitgeplast, komt bij zo’n 30 % van de patiënten voor.

Hoe wordt urineblaaskanker gediagnosticeerd?
De belangrijkste en meest bewijskrachtige onderzoeksmethode is de endoscopie van de blaas (cystoscopie). Bij dit onderzoek kan de arts via de binnenwand van de blaas als onder een loep bekijken en weefselstukjes nemen uit bepaalde zones. Anatomopathologisch onderzoek van de biopten geven uitsluitsel of het gaat om kanker en over hoe diep de tumor in de blaaswand is ingegroeid. Wordt het vermoeden van blaaskanker bevestigd, dan zijn verdere onderzoeken nodig om de uitgebreidheid van de ziekte te bepalen. Bij oppervlakkige tumoren zijn geen bijkomende onderzoeken nodig.

Hoe ziet de behandeling eruit?
De behandeling is afhankelijk van de uitgebreidheid van de tumor
.Bij oppervlakkige urineblaaskanker blijft de tumor beperkt tot het slijmvlies en is deze niet ingegroeid in de onderliggende spierlaag. Hier kan de arts tijdens een endoscopisch onderzoek van de urineblaas (cystoscopie) de tumor verwijderen door middel van elektrocoagulatie. In sommige omstandigheden kan het zinvol zijn om, ter preventie van een recidief, via een katheter een geneesmiddel toe te dienen in de blaas.

Indien de tumor ingegroeid is in de spierlaag van de blaaswand, dan biedt de volledige operatieve verwijdering van de blaas en de omliggende lymfeklieren in het bekken de beste kans op genezing. Bij mannen wordt bijkomend de prostaat met de zaadblaasjes verwijderd, evenals de urinebuis indien deze is aangetast. Bij vrouwen worden bijkomend de baarmoeder, de urinebuis en meestal ook de eierstokken verwijderd. Een gedeeltelijke verwijdering van de blaas komt slechts zelden in aanmerking.

Voor de urineafvoer na de blaasverwijdering bestaan er verschillende opties, waarvan de voor- en nadelen vóór de operatie met de arts besproken worden. Uit delen van de darm kan een verzamelzakje met een soort aflaatventiel (pouch) gevormd worden. De afvoer gebeurt door de buikwand. De huidopening sluit (droog stoma) en de urine kan door de patiënt door het inbrengen van een buisje verwijderd worden. Een andere mogelijkheid is het creëren van een vervangblaas (neoblaas) uit darm. Deze wordt aangesloten op de urinebuis en de urineafvoer volgt de natuurlijke weg. De urineleiders kunnen ook ingeplant worden in een afgescheiden stuk darm, waarvan het open uiteinde via de buikhuid naar buiten gebracht wordt (nat stoma). De methodekeuze hangt af van de ziektesituatie en de algemene toestand van de patiënt.

Zou reeds van meet af aan metastasen worden vastgesteld in andere lichaamsdelen zoals in de longen, in de lever of in het bot, dan wordt de behandeling aangepast naargelang de individuele situatie. Bij klachten door de tumorgroei in de blaas, kan het verwijderen door elektrocoagulatie of een radiotherapeutische behandeling verlichting bieden. Celgroeiremmende geneesmiddelen (cytostatica, chemotherapie) hebben zowel effect op de blaastumor als op de metastasen.

Welke gevolgen heeft de behandeling?
Toediening van geneesmiddelen in de blaas en ook radiotherapie leiden tot een voorbijgaande ontsteking van het blaasslijmvlies. Indien na de blaasverwijdering een urineafvoer via de buikhuid volgt, vergt de omgang daarmee enige ervaring. Gedurende een chemotherapie kunnen vooral zwakte, misselijkheid, braken en een verhoogde vatbaarheid voor infecties optreden. Bij de man leidt de operatie tot een onvermogen tot coïtus en een verlies van erectie (impotentie).

In Duitsland ontwikkelen elk jaar zo’n 10 000 mannen en 5 000 vrouwen kanker van de urineblaas. De ouderdom van de zieken ligt tussen de 60 en de 80 jaar, slechts 5 % van de patiënten is jonger dan 45 jaar. Talrijke chemische stoffen worden met het ontstaan van blaaskanker in verband gebracht. Roken wordt voor ongeveer de helft van de ziektegevallen bij de mannen en 30 % bij de vrouwen verantwoordelijk geacht. Bij jarenlange contacten met stoffen uit de textiel-, leder- of verfindustrie stijgt de kans op de ziekte. Daar deze stoffen via de nieren worden uitgescheiden, komen ze gedurende langere tijd in contact met het blaasslijmvlies en kunnen dit zo beschadigen. Ook bepaalde geneesmiddelen en chronische ontstekingen bevorderen het ontstaan van blaaskanker. Zieken die in functie van hun beroep blootgesteld werden aan stoffen die in verband staan met een verhoogd blaaskankerrisico, kunnen een aanvraag tot erkenning van beroepsziekte indienen.

Wanneer bestaat er verdenking op blaaskanker?
Bij meer dan 80 % van de patiënten valt een rode tot bruine verkleuring van de urine op, veroorzaakt door een bloeding van de tumor. In de regel is deze pijnloos. Ook frequente urinedrang waarbij telkens slechts een geringe hoeveelheid urine wordt uitgeplast, komt bij zo’n 30 % van de patiënten voor.

Hoe wordt urineblaaskanker gediagnosticeerd?
De belangrijkste en meest bewijskrachtige onderzoeksmethode is de endoscopie van de blaas (cystoscopie). Bij dit onderzoek kan de arts via de binnenwand van de blaas als onder een loep bekijken en weefselstukjes nemen uit bepaalde zones. Anatomopathologisch onderzoek van de biopten geven uitsluitsel of het gaat om kanker en over hoe diep de tumor in de blaaswand is ingegroeid. Wordt het vermoeden van blaaskanker bevestigd, dan zijn verdere onderzoeken nodig om de uitgebreidheid van de ziekte te bepalen. Bij oppervlakkige tumoren zijn geen bijkomende onderzoeken nodig.

Hoe gaat het verder na de behandeling?
Na het verwijderen van oppervlakkige blaastumoren volgen controleonderzoeken: in de eerste twee jaren driemaandelijks, daarna zesmaandelijks en na 5 jaar jaarlijks. De voornaamste onderzoeken zijn de cystoscopie en het echografisch onderzoek van de blaas en de nieren. Zou de blaas verwijderd worden, wordt bij de controleonderzoeken vooral aandacht geschonken aan een goede afvloei van urine en aan het eventueel optreden van metastasen.

Wat kan men doen bij recidief van de ziekte?
De oppervlakkige urineblaaskanker heeft de neiging te recidiveren. Hij kan in principe opnieuw door elektrocoagulatie verwijderd worden. Eventueel kan daarna, voor het eerst of opnieuw, een toediening van een geneesmiddel in de blaas volgen. Soms is alsnog een operatieve verwijdering van de blaas noodzakelijk. Bij uitbreiding van de ziekte naar andere organen (metastasering) na blaasverwijdering, komen dezelfde maatregelen in aanmerking die genomen worden bij een reeds bij de diagnose gemetastaseerde blaaskanker.

Hoe zijn de genezingskansen?
Oppervlakkige blaastumoren hebben de grootste kans op genezing. Anderzijds zijn de genezingskansen door blaasverwijdering beter naarmate de tumor minder diep in de blaaswand doorgedrongen is. Bij invasie van de lymfeklieren en in het bijzonder bij metastasen in andere organen, zijn langdurige genezingen zeldzaam, maar chemotherapie kan de tumorprogressie afremmen. Verder heeft de behandeling een vermindering van de klachten tot doel.

Dim lights Embed Embed this video on your site